14 Ağustos 1779: Penobscot’ta kaçış yolu nehre kapandı

14 Ağustos 1779 sabahı, Penobscot Körfezi’ndeki kuşatmayı sona erdiren deniz harekâtı başladı. Royal Museums Greenwich kayıtlarına göre Amerikan kuvveti bir fırkateyn, 16 şalopa ve 24 nakliye gemisinden oluşuyordu. Bir hat gemisi, iki fırkateyn ve üç şalopadan oluşan İngiliz yardım filosu 13 Ağustos akşamı körfeze ulaştı; ertesi sabah yaklaşınca Amerikan gemileri Penobscot Nehri’ne çekildi.

Geri çekilme kısa sürede filo bütünlüğünün kaybolduğu bir kaçışa dönüştü. Savaş gemileriyle asker ve malzeme taşıyan nakliye gemilerinin sürat, manevra ve dayanıklılıkları aynı değildi. Körfezden nehre uzanan dar rota, gemilerin yayılıp birbirini koruma imkânını azalttı. Coğrafya bu nedenle yalnızca bir arka plan değil; filo yapısı, seyir alanı ve kaçış planının birlikte değerlendirilmesi gereken belirleyici bir unsurdu.

U.S. National Park Service, harekâtın son günlerinden önce komutanlar arasında kuşatmayı sürdürme konusunda sert görüş ayrılıkları yaşandığını ve takviye filosunun gelişinin düzensiz bir geri çekilmeye yol açtığını aktarıyor. Gemilerin çoğu ele geçirilmemeleri için yakıldı; Defence mürettebatınca havaya uçuruldu, Hunter ise ele geçirildi. Penobscot’un denizcilik dersi bir zafer ya da yenilgi övgüsü değil: ortak komuta, zamanında karar, farklı gemi kabiliyetlerinin doğru eşleştirilmesi ve geri çekilme rotasının önceden hazırlanması, en az ateş gücü kadar hayatiydi.